20 jaar VPRO Digitaal op NFF

Zondagmiddag besteedt het Nederlands Filmfestival aandacht aan 20 jaar VPRO Digitaal. Dit interview komt in de festivalkrant.

1. In 1994 raakte je gegrepen door de mogelijkheden van internet. Weet je nog wat dat precies was?

Ik herkende als journalist, maar ook als muzikant, in internet onmiddellijk de vrijheid die het in zich had. De mogelijkheden die het gaf om zelf media te maken, om zelf mensen te bereiken. Om rechtstreeks een publiek op te bouwen. Onafhankelijkheid. Dat internet de media zou gaan democratiseren, die belofte had het voor mij van meet af aan in zich.

Ik ben opgegroeid in de punktijd. De muziek vond ik goed, maar nog meer de Do It Yourself filosofie. Wees niet afhankelijk van anderen, maar begin je eigen label, je eigen studio, je eigen zaal, je eigen blad. Internet was voor mij de ultieme punk door het hoge Do It Yourself gehalte.

En die belofte is natuurlijk meer dan ingelost. Iedereen kan nu voor lage kosten media en muziek maken en een publiek bereiken.


2. Moest je nerd zijn om te begrijpen waar je aan begon?

Nee hoor, dat hoefde niet. Toen ik in 1994 de digitale afdeling van de VPRO opliep had ik nog nooit van internet gehoord. En met een computer deed ik ook niet veel meer dan tekstverwerken.


3. Wat mis je uit het oude tijdperk?

Er is nog steeds veel mogelijk op internet, maar het is inmiddels standaard onderdeel van ons leven geworden. In die begintijd waren we met zijn allen een nieuwe wereld aan het ontdekken en bouwen. Dat was prachtig. Dat gevoel is er natuurlijk niet meer. Maar zo gaan de dingen, hoor, het begin van stromingen en ontwikkelingen is altijd het meest spannende en daarmee het meest leuke.

Dat er toen nooit over businessmodellen werd gesproken omdat heel veel mensen met een ideologische insteek bezig waren, was ook mooi. Nu is bij ieder initiatief de eerste vraag: ‘What’s the businessmodel?’ Ook op dat terrein was de beginperiode mooi.

Maar missen is een groot woord. Deze tijd is ook prachtig.


We're putting the band back together! Peelie, thanx!

(Artikel geschreven voor Louder Than War)

Dutch indie rockers Eton Crop owe a debt of gratitude to John Peel. He plugged their songs like hell and invited them to play 5 John Peel Sessions. On the day the great man would have turned 75, Cropper Erwin Blom tells of the impact he had on his life. And the fact that the band is getting back together is all down to him - to play the Peel Regenerated festival on October 25 in Stockton-on-Tees. They hope to see you there! And Eton Crop is looking for more gigs. Book them on October 23rd and 24th! Drop erwblo (at) gmail (dot) com a mail!  

“What The Fuck? Where is this sound coming from? Where is all this energy being generated?” Picture this. A spotty 16 year old, living in the Dutch village of Nieuwkoop, ear glued to his transistor radio. Somewhere he’d read about a thing called punk. Somehow he’d heard of a British DJ called John Peel. Because it’s impossible to receive BBC Radio1via FM, the heavily distorted sound of long-distance Medium Wave is all he's got. The signal keeps fading in and out, radio stations clash with each other on the air, but he's happy. Because it brings a daily dose of energy into his teenage bedroom, a lifeline to the realm of punk light years away from his everyday world. The sound of freedom. When he hears The Sex Pistols, The Clash, Gang of Four, Pere Ubu, The Slits, The Specials, The Buzzcocks, and of course The Undertones, he thinks: “What The Fuck? Where’s this sound coming from? Where ‘s all this energy being generated?”

Yes, that spotty 16 year old kid was me, Erwin Blom. And John Peel really changed my life. By opening my eyes and ears. And introducing me to punk. But he introduced me to a lot more than just loud guitars. Through his show I learned that punk was a lot more than music. Punk was an attitude. Punk was Do It Yourself, start your own club, start your own fanzine, start your own label, start your own band. And that’s exactly what we did. Inspired by The Undertones, The Fall, The Mekons and so many more, we started a band: Eton Crop. And we started a club (Shiva Uithoorn), we started a fanzine (Everybody's Happy Nowadays), we started a label (Bigger Bank Balance Records) and we started a studio (Nickelodeon Studios). All those years later, the Do It Yourself attitude is still a part of my life. Thank you punk, thank you John Peel!

John Peel taught me openness. Talking about punk these days seems limited to talking about 4 to the floor guitars. And there's nothing wrong with that of course. Love it. But thinking back to the days of punk, thanks to Peelie I’m reminded of the weird funk of The Pop Group, the uplifting ska of The Specials, the dark electro of Cabaret Voltaire and the fucked up poetry of John Cooper Clarke. The musical diversity and freedom of punk and what came after, combined with the search for the new and the fresh, influenced me big time. John Peel combined the old with the new. He also introduced me to the music of the fifties as well as to new hip hop and house. He extended my world of music with sounds from all over - from England to Germany, from America to Africa.


But John was more than a musical guide. He did what great radio does: he made it feel personal. His voice coming out of the speaker felt as though his message was meant for my ears only. John was your friend, although you didn't know him personally. He told stories about his wife and kids, his daily life was an integral part of his radio show. The John Peel Show was a daily meet-up with a friend. 

And as a band we had a dream: to hear our songs being played on our friend’s show. If that happened, our lives would be perfect! And it did happen. He liked our sound. In fact, he liked it so much we were invited to record a John Peel Session. So there we were in the BBC Maida Vale Studios - a band without much studio experience. And recording songs with a veteran producer. He tried to give us a big sound with lots of reverb and noise gates. Just what we didn't want. “If you want it to sound crap, you can get it crap”, he said. “Yes, please!”, we said. 

But the session went down well. Later on we were voted one of the best sessions of the year and were played alongside the John Peel Festive Fifties. We would gather around a transistor radio in a Dutch dressing room, waiting for a gig to start, and were thrilled to hear our tunes. Life couldn't get any better, we thought. 

But life did get better. We ended up doing 5 John Peel Sessions. Not only was that an honour, it was also quite lucrative. Thanks to the Musicians Union, we were getting paid, and paid very well, judged by our standards. Every time we were broadcast extra money came in for every musician that had taken part. So we got local friends to do backing vocals to get paid extra and to be able to tour the UK - to tour with The Fall (25 pounds for a support act, not bad! ;-), to play with The Nightingales, The Three Johns and The Membranes. And to travel everywhere from Birmingham to Leeds to Norwich, the home base of our friends at Grunt Grunt A Go Go that released our album It's My Dog, Maestro!

John Peel meant a lot to me, both musically and personally. In fact, we became friends. I saw his children grow up and his grandchildren being born. Peel Acres with Sheila 'The Pig' and whichever of the children is around is a place very dear to me. So when it came, John’s death was a shock on a lot of levels. I still miss him intensely as a friend and musical companion.

Eton Crop hadn't played together in decades. So when Steve Harland, the organiser of the Peel Regenerated festival, asked us if we were still playing, I had to say no. But I added: “But for John we’ll get back together. The man changed our lives.” And now we're rehearsing like mad. Getting ready for the event to commemorate the fact that Peelie died ten years ago. It’s a brilliant line-up with everyone from The Blue Orchids to The Nightingales to A Witness to Terry & Gerry. We're really looking forward to it. Hope to see you there!

But now that we're almost ready and we’re coming to England, we thought: why not play a few more gigs? Why not play on October 23 and 24? And that’s where you come in. We're looking for extra gigs up north! We’d love you to contact us if you have a venue or know of venues that would be willing to put up with us! Mail erwblo (at) gmail (dot) com.

More Eton Crop Music on Bandcamp 

Reviews, interviews, lyrics and stuff on Silk

All Eton Crop Peel Sessions on Maggot Caviar

Eton Crop on the John Peel Wiki


Curator vernietigend over gemeente in kwestie MuzyQ

Eerst even een persoonlijk bericht. Daarna door naar de vernietigende woorden van de curator ...

De afgelopen jaren heb ik in een bouwput gewerkt. Muziekmakerscentrum MuzyQ was af en opgeleverd, maar aan het omliggende gebied dat in de oorspronkelijke plannen al voor MuzyQ af had moeten zijn, moest nog begonnen worden. En dus was het gebied de afgelopen jaren slecht bereikbaar, konden gasten hun auto niet parkeren en kon er gewerkt worden door wie geen moeite had met het geluid van heimachines. Is het gek dat in zo’n omgeving de omzet tegenvalt en de bezettingsgraad lager is dan verwacht? Nee, natuurlijk. De omstandigheden speelden hier een grote rol in.  

Maar zelfs ondanks die omstandigheden zat de groei in MuzyQ. Zag je het aantal bezoekers en gebruikers toenemen en voelde je de goede sfeer van een pand waar creatieve mensen van vroeg tot laat zijn om mooie muziek, mooie programma’s, mooie voorstellingen te maken. Wie er geweest is, kan dat beamen.

Nu Oostpoort is opgeleverd is de omgeving eigenlijk zoals ie jaren geleden bij oplevering van MuzyQ al had moeten zijn. En nam de omzet zienderogen toe. Werd er geen verlies meer geleden, maar geld verdiend. Op het moment dat MuzyQ zijn slechte periode door was met verklaarbare oorzaak, vond de gemeente het genoeg en liet ze MuzyQ failliet verklaren. Om er straks andere ondernemers in te laten stappen die met schone lei en vliegende start kunnen laten beginnen. De originele ondernemers met kater en persoonlijke schulden achterlatend.

Als ik naar MuzyQ kijk, zie ik dat ondernemers en hun medewerkers (!) in moeilijke omstandigheden slechte resultaten hebben omgebogen in hoopgevende. Groot respect daarvoor. En zie ik een levendige culturele omgeving die het afgelopen jaar alsmaar voller en bruisender werd. En zie ik een gemeente die dat niet meer wilde zien en koste wat het koste van de oude krachten afwilde. En het iedere week afwachten is of MuzyQ volgende week nog open is. 

Als ik vind dat de gemeente meer dan twijfelachtig met MuzyQ is omgegaan, kun je dat afdoen als loyaliteit van een tevreden gebruiker. Maar lees dan de bevindingen van de curator die gisteren werden gepubliceerd. Het beeld van een ronduit tegenwerkende en totaal niet transparante overheid is overduidelijk.

Ondanks de omstandigheid dat de curator herhaaldelijk bij de gemeente heeft aangedrongen op het betrachten van openheid en transparantie weigert de gemeente dat. De curator acht dat niet alleen onbegrijpelijk maar voorts onacceptabel aangezien de curator daarmee gehinderd wordt in zijn onderzoek naar de toedracht en oorzaken van het faillissement.


De curator is ondanks herhaald verzoek aan de Gemeente niet geïnformeerd over de aard en inhoud van de gemaakte afspraken en kan voorshands dus niet uitsluiten dat ….


De curator onderzoekt een doorstart van de horeca-activiteiten. In dat verband is opdracht verleend aan een horecamakelaar. De curator wordt door zowel de Gemeente als de vermeende nieuwe huurder van het muziekmakerscentrum gehinderd in zijn pogingen een maximale boedelopbrengst te realiseren.


De Gemeente heeft op voorhand, derhalve zonder dat überhaupt enige kandidaat huurder bekend was, expliciet aan de curator te kennen gegeven dat zij zich zal verzetten tegen een indeplaatsstelling. Ook is de Gemeente nalatig in het verstrekken van informatie aan de curator, terwijl de Gemeente jegens geïnteresseerde kandidaten een duidelijk ontmoedigingsbeleid voert. Van verschillende partijen heeft de curator de terugkoppeling gekregen dat zij hun initiële interesse niet zullen concretiseren aangezien de Gemeente heeft laten weten dat zij  betrokkenheid van de betreffende partij bij het muziekmakerscentrum niet op prijs stelt.


Lees het complete verhaal van de curator:


Optreden doe je zo! 5 lessen van The Rousers

Ik zal het nooit vergeten. Ik woonde in Nieuwkoop. Ik was als tiener geïnteresseerd in de wereld daarbuiten, maar die was ver weg. De radio bracht de wereld van de punk en muziek dichterbij in de vorm van John Peel, bladen als Oor en NME vertelden een ander deel van het verhaal dat ik van afstand meemaakte.


Af en toe kwam de buitenwereld ook bij ons langs. Zo traden The Rousers op in Beverly Hills, een 'dancing' waar in mijn beleving wel 1000 mensen in konden. Misschien waren het er maar 600, maar een grote zaal. The Rousers kwamen op in de tijd van de punk, hadden ook zeker die directheid en eenvoud, maar waren veel meer pop dan de meesten. Ze kwamen uit Noord-Holland. Ik had over ze gelezen, had van ze gehoord. En wilde ze dus zien, dit was de kans. 


Maar ja, wie kende die band verder in Nieuwkoop? Helemaal niemand. Er was 15 man publiek, personeel inbegrepen. Het recept voor een klein drama. Want de meeste bands laten zich in de misere van een lege of niet reagerende zaal meeslepen. In negatieve zin. Die hebben zelf van de weeromstuit ook geen zin meer. 


Hoe anders waren The Rousers. Ze kwamen op. Telden af. En gaven alles. Een optreden dat mijn leven heeft veranderd. Altijd als ik moet optreden denk ik aan The Rousers. Dat zal vrijdag (Eton Crop speelt op Grauzone in de Melkweg, komt allen) en zaterdag (Eton Crop en Pip Blom spelen in Pakhuis Wilhelmina, weest welkom!) niet anders zijn. Want wat heb ik van die band geleerd:
  1. Speel alsof je leven er vanaf hangt. Het publiek heeft voor je betaald. Dat is eervol. Geef ze alles terug wat je in je hebt.  
  2. Laat zien dat jij het naar je zin hebt. Als jij het naar je zin hebt, straalt dat over naar je publiek. En eindig je allebei met een goede avond.
  3. Juist als er weinig publiek is moet je extra geven. Er is niks zo makkelijk als een volle zaal voor je winnen. Daar zijn altijd mensen die beginnen met juichen en dansen en de rest meenemen. In een lege zaal is dat veel moeilijker. Mensen zijn dan terughoudend. Geef ze dus extra. En denk altijd: ook al is er vijf man publiek, ook die mensen hebben betaald en recht op een mooie avond. Daarbij: zij kunnen hun goede avond doorvertellen. (Alleen Oasis hoeft zich niet aan 1 tm 3 te houden ;-)
  4. Fouten zijn niet erg, maar doe alsof ze de bedoeling waren. Artiesten die elkaar vertwijfeld gaan staan aankijken, dat is dodelijk. Dus ook al worden er fouten gemaakt, doe alsof ze de bedoeling waren! Of gebruik ze in je set. Sinds de P.A. uitviel bij een concert in de Tagrijn, hebben wij een acoustische punktoegift erin gehouden.
  5. Altijd gelijk eindigen! Dit is eigenlijk een regel van The Ramones, maar The Rousers zullen hem vast ook gehanteerd hebben: altijd gelijk beginnen en gelijk eindigen. Strak is belangrijk! 

Aan 4 van de 5 lessen gaan we ons dit weekeinde zeker houden ;-) 

Zo was het in de Melkweg!

We're putting the band back together! Eton Crop duikt weer op! 

"We're putting the band back together!" Het is een zin uit The Blues Brothers die steeds in me op komt, nu we met Eton Crop weer aan het repeteren zijn. Onze spieren zijn het niet meer gewend, onze stembanden zijn het niet meer gewoon, ons eelt op de vingers is verdwenen, maar vrijdagavond staan we voor het eerst in eeuwen weer 45 minuten op een podium. Spelen we weer alsof ons leven ervan afhangt.

We treden vrijdag aan op het Grauzone Festival in de Melkweg dat een mooie line up heeft van bands die in de periode van de New Wave groot of invloedrijk waren (van Peter Hook van New Order tot Lydia Lunch en Jah Wobble), maar ook jonge bands die hun inspiratie uit die tijd halen. Een mooi event, hoop jullie daar te zien!

Maar voor de mensen die dan niet kunnen of minder met het festival hebben en het gewoon leuk vinden om ons nog eens te zien, doen we zaterdag een toegift in Pakhuis Wilhelmina, Veemkade 576, Amsterdam (waardebepaling achteraf ;-). Weest welkom vanaf 20.30 uur en meld je hier (facultatief ;-) even aan op Facebook. Mijn dochter Pip doet het voorprogramma. Alleen dat al vind ik leuk ;-) 

Hoop jullie vrijdag of zaterdag te zien!

Maar ... 

Ik heb altijd gezegd aan een reünie ga ik niet beginnen. Dat vind ik niks. En nu vind ik het toch hartstikke leuk! Hoe is dat zo gekomen?

Het begon simpel. Ik plaatste deze John Peel Sessie in de Facebookgroep John Peel Sessions.

We zijn heel trots dat we ooit 5 sessies (zie foto boven) voor de legendarische Britse BBC-discjockey mochten opnemen. In oktober is het 10 jaar geleden dat hij overleed. Een Brit die rond die tijd een festival organiseert met allemaal bands voor wie John Peel belangrijk was. Spelen jullie nog, wilde hij weten. Nee, dat doen we niet meer, zei ik, maar voor John Peel komen we weer bij elkaar! Als dank, als eerbetoon, als herinnering. Ik moet toegeven ik deed dit zonder overleg. De rest van de band moest het via Facebook vernemen ;-) En dus gaan we in oktober naar Engeland. Toen de Melkweg dit las, kwam de vraag of we dan ook niet op Grauzone wilden aantreden. Tuurlijk! Ook dat las de band via facebook ;-) 

En dus hebben we zaterdag, zondag en maandag gerepeteerd. En dus duiken we weer veel en vaak in de geschiedenis. Want het is dit jaar 35 (! confronterend!) jaar geleden dat we voor het eerst optraden. En we zijn overal geweest van Amerika tot Polen, van Engeland tot Zwitserland. En lieten ons inspireren door de tijd. De Do It Yourself van de punk is onze basis, maar daar hoorde open staan voor brede invloeden bij. En dus gingen we later met synthesizers, computers, samplers en meer werken. Zo leuk om al die jaren de revu weer eens te laten passeren!

Dit weekeinde gaan we terug naar de basis. We're putting the band back together. Zin in!

Hoop jullie vrijdag of zaterdag te zien! 

Duik hier in onze archieven waar we muziek, knipsels en foto's aan het digitaliseren zijn.