Navigation
Twitter
Flickr
Twittercounter
Reacties
Thursday
Jan302014

Optreden doe je zo! 5 lessen van The Rousers

Ik zal het nooit vergeten. Ik woonde in Nieuwkoop. Ik was als tiener geïnteresseerd in de wereld daarbuiten, maar die was ver weg. De radio bracht de wereld van de punk en muziek dichterbij in de vorm van John Peel, bladen als Oor en NME vertelden een ander deel van het verhaal dat ik van afstand meemaakte.

 

Af en toe kwam de buitenwereld ook bij ons langs. Zo traden The Rousers op in Beverly Hills, een 'dancing' waar in mijn beleving wel 1000 mensen in konden. Misschien waren het er maar 600, maar een grote zaal. The Rousers kwamen op in de tijd van de punk, hadden ook zeker die directheid en eenvoud, maar waren veel meer pop dan de meesten. Ze kwamen uit Noord-Holland. Ik had over ze gelezen, had van ze gehoord. En wilde ze dus zien, dit was de kans. 

 

Maar ja, wie kende die band verder in Nieuwkoop? Helemaal niemand. Er was 15 man publiek, personeel inbegrepen. Het recept voor een klein drama. Want de meeste bands laten zich in de misere van een lege of niet reagerende zaal meeslepen. In negatieve zin. Die hebben zelf van de weeromstuit ook geen zin meer. 

 

Hoe anders waren The Rousers. Ze kwamen op. Telden af. En gaven alles. Een optreden dat mijn leven heeft veranderd. Altijd als ik moet optreden denk ik aan The Rousers. Dat zal vrijdag (Eton Crop speelt op Grauzone in de Melkweg, komt allen) en zaterdag (Eton Crop en Pip Blom spelen in Pakhuis Wilhelmina, weest welkom!) niet anders zijn. Want wat heb ik van die band geleerd:
  1. Speel alsof je leven er vanaf hangt. Het publiek heeft voor je betaald. Dat is eervol. Geef ze alles terug wat je in je hebt.  
  2. Laat zien dat jij het naar je zin hebt. Als jij het naar je zin hebt, straalt dat over naar je publiek. En eindig je allebei met een goede avond.
  3. Juist als er weinig publiek is moet je extra geven. Er is niks zo makkelijk als een volle zaal voor je winnen. Daar zijn altijd mensen die beginnen met juichen en dansen en de rest meenemen. In een lege zaal is dat veel moeilijker. Mensen zijn dan terughoudend. Geef ze dus extra. En denk altijd: ook al is er vijf man publiek, ook die mensen hebben betaald en recht op een mooie avond. Daarbij: zij kunnen hun goede avond doorvertellen. (Alleen Oasis hoeft zich niet aan 1 tm 3 te houden ;-)
  4. Fouten zijn niet erg, maar doe alsof ze de bedoeling waren. Artiesten die elkaar vertwijfeld gaan staan aankijken, dat is dodelijk. Dus ook al worden er fouten gemaakt, doe alsof ze de bedoeling waren! Of gebruik ze in je set. Sinds de P.A. uitviel bij een concert in de Tagrijn, hebben wij een acoustische punktoegift erin gehouden.
  5. Altijd gelijk eindigen! Dit is eigenlijk een regel van The Ramones, maar The Rousers zullen hem vast ook gehanteerd hebben: altijd gelijk beginnen en gelijk eindigen. Strak is belangrijk! 

Aan 4 van de 5 lessen gaan we ons dit weekeinde zeker houden ;-) 

NAGEKOMEN BERICHT
Zo was het in de Melkweg!
Tuesday
Jan282014

We're putting the band back together! Eton Crop duikt weer op! 

"We're putting the band back together!" Het is een zin uit The Blues Brothers die steeds in me op komt, nu we met Eton Crop weer aan het repeteren zijn. Onze spieren zijn het niet meer gewend, onze stembanden zijn het niet meer gewoon, ons eelt op de vingers is verdwenen, maar vrijdagavond staan we voor het eerst in eeuwen weer 45 minuten op een podium. Spelen we weer alsof ons leven ervan afhangt.

We treden vrijdag aan op het Grauzone Festival in de Melkweg dat een mooie line up heeft van bands die in de periode van de New Wave groot of invloedrijk waren (van Peter Hook van New Order tot Lydia Lunch en Jah Wobble), maar ook jonge bands die hun inspiratie uit die tijd halen. Een mooi event, hoop jullie daar te zien!

Maar voor de mensen die dan niet kunnen of minder met het festival hebben en het gewoon leuk vinden om ons nog eens te zien, doen we zaterdag een toegift in Pakhuis Wilhelmina, Veemkade 576, Amsterdam (waardebepaling achteraf ;-). Weest welkom vanaf 20.30 uur en meld je hier (facultatief ;-) even aan op Facebook. Mijn dochter Pip doet het voorprogramma. Alleen dat al vind ik leuk ;-) 

Hoop jullie vrijdag of zaterdag te zien!

Maar ... 

Ik heb altijd gezegd aan een reünie ga ik niet beginnen. Dat vind ik niks. En nu vind ik het toch hartstikke leuk! Hoe is dat zo gekomen?

Het begon simpel. Ik plaatste deze John Peel Sessie in de Facebookgroep John Peel Sessions.

We zijn heel trots dat we ooit 5 sessies (zie foto boven) voor de legendarische Britse BBC-discjockey mochten opnemen. In oktober is het 10 jaar geleden dat hij overleed. Een Brit die rond die tijd een festival organiseert met allemaal bands voor wie John Peel belangrijk was. Spelen jullie nog, wilde hij weten. Nee, dat doen we niet meer, zei ik, maar voor John Peel komen we weer bij elkaar! Als dank, als eerbetoon, als herinnering. Ik moet toegeven ik deed dit zonder overleg. De rest van de band moest het via Facebook vernemen ;-) En dus gaan we in oktober naar Engeland. Toen de Melkweg dit las, kwam de vraag of we dan ook niet op Grauzone wilden aantreden. Tuurlijk! Ook dat las de band via facebook ;-) 

En dus hebben we zaterdag, zondag en maandag gerepeteerd. En dus duiken we weer veel en vaak in de geschiedenis. Want het is dit jaar 35 (! confronterend!) jaar geleden dat we voor het eerst optraden. En we zijn overal geweest van Amerika tot Polen, van Engeland tot Zwitserland. En lieten ons inspireren door de tijd. De Do It Yourself van de punk is onze basis, maar daar hoorde open staan voor brede invloeden bij. En dus gingen we later met synthesizers, computers, samplers en meer werken. Zo leuk om al die jaren de revu weer eens te laten passeren!

Dit weekeinde gaan we terug naar de basis. We're putting the band back together. Zin in!

Hoop jullie vrijdag of zaterdag te zien! 

Duik hier in onze archieven waar we muziek, knipsels en foto's aan het digitaliseren zijn.

Sunday
Dec292013

Zal je nooit vergeten, John! 

Afgelopen week waren we in Engeland. Onder meer brachten we een bezoek aan het graf van John Peel. Het deed me weer beseffen hoeveel invloed de man op me gehad heeft.

  • John Peel was de BBC discjockey die op mijn 16-jarige leeftijd via een krakkemikkig middengolf signaal de punk-revolutie mijn tienerkamer binnenbracht. Nu niet meer voor te stellen, maar late jaren zeventig stond Engeland op zijn kop door deze jeugdcultuur. Punk was voor mij veel meer dan muziek. Het stond voor Do It Yourself, neem zelf de touwtjes in handen, neem zelf initiatief als dingen je niet bevallen. Dat is mijn motto gebleven.
  • John Peel was de discjockey die zijn luisteraars leerde openstaan voor een breed scala aan invloeden. Geen hokjesdenken, maar nieuwsgierig zijn naar wat er daarbuiten gebeurt. Peel deed dat muzikaal, in zijn programma's kwam even makkelijk oude blues als nieuwe gabber als Afrikaanse swing langs, hij heeft me ook daarbuiten geleerd ruim (proberen) te denken.
  • John Peel was met zijn persoonlijke uitstraling een voorbeeld voor me als radiomaker. Hij was geen klassieke dj, hij was een vriend die zijn enthousiasme voor muziek deelde en en passant over zichzelf vertelde. Je had het gevoel hem echt te kennen.
  • Op de grafsteen van Peel prijkt de zin 'Teenage dreams so hard to beat' van het nummer Teenage Kicks van The Undertones, zijn favoriet. Voor The Undertones was Peel de man die hen uit Derry naar de wereld bracht. Dat deed hij voor tal van bands. Ook voor mezelf. Met Eton Crop hebben we vijf Peel-sessies gedaan. Van de tienerkamer in Nieuwkoop naar optreden in London, dankzij John Peel.

Weinig mensen in Nederland zullen zich realiseren hoe belangrijk John Peel voor de popgeschiedenis is geweest. Generaties bands zijn door hem geinspireerd aan de slag gegaan. Op zijn begrafenis was iedereen van Elton John tot Jack White van de White Stripes tot Karl Hyde van Underworld.

En volgend jaar is ie al weer tien jaar dood. 

Dan staan al tal van festivals en concerten gepland (jawel, Eton Crop gaat weer naar Engeland!). Want al die tijd later maakt een foto van zijn grafsteen op Facebook nog steeds dit soort reacties los:

"What a total legend - missed always"

"Still miss him greatly...his show was the standard fare in my life at the time"

"Music is a little emptier without him"

"Fucking legend and a genuinely lovely bloke. Sadly missed! X"

"Shaped my musical tastes RIP"

"Biggest influence on my life. Never gonna stop missing him..."

 

Zal je nooit vergeten, John! 

(Mijn dochter Pip maakte de foto)

Wednesday
Aug142013

We stappen het busje weer in

Someone should contact the relevant authorities and put out a missing persons alert for Eton Crop: there is virtually no information about the group out in the junk-jumbled jungle of cyberspace whatsover."

De afgelopen maand blogde Sterling Cale dat hij zo weinig over Eton Crop kon vinden. Hij ging zelf aan de slag. Zocht al zijn oude cassettes uit en zette bijna alle nummers die we in vijf sessies voor de Britse BBC-dj John Peel opnamen online. De geluidskwaliteit is logischerwijs niet altijd even goed, maar wat leuk om die nummers weer te horen. En wat mooi dat iemand deze moeite neemt!

Twee weken later dook er nog een bericht over ons op. R. Rooksby wil zijn collectie compleet hebben. Hij mist het eerste singletje Timmy Barker Is A Coward nog.

Het afgelopen weekeinde had ik een aanval van opruimwoede. Ik besloot grote schoonmaak in onze studio te maken. En kwam allerlei materiaal tegen dat nog niet online stond. Zonde, dacht ik. Ik ga iedere week wat spul digitaliseren en inscannen. Te beginnen met de Peel Sessions, de 12-inch die uitkwam op het label van BBC-dj John Peel. We namen er vijf op. Deze klonk zo:

Ook kwam ik de files tegen van It's My Dog, Maestro, het eveneens uit 1985 afkomstige album. Dat brachten we uit op het Britse Grunt Grunt A Gogo label. De masters zijn niet meer vindbaar, maar een van de label-eigenaren vond nog een testpersing die hij in digitale files omzette.

En toen begon het opeens reacties uit Engeland te regenen.

I am overjoyed to buy this. Thank you so much.
Excellent. Came from Holland, but sounding more English than some of the natives closer to home!
The fantastic It's My Dog Maestro by Eton Crop is now available on Bandcamp and you can name your price. You lucky lucky people.
A fabulous album. Available digital for the first time.

Een dag na het online zetten van de platen, hangt er een Brit aan de Facebook, of we nog optreden. Hij organiseert volgend jaar namelijk een festival om te herinneren dat John Peel 10 jaar dood is. En heeft al een interessante line up. Ik zeg: ik heb nog met niemand overlegd, maar dit doen we. Ik heb inmiddels overlegd: dit doen we! Met welke bezetting? Met welke versterkers? En welke nummers? We hebben nog een jaar om er over na te denken. Maar volgend jaar stappen we weer een busje in. Op naar Engeland. De 250 pond die we krijgen is al het tienvoudige wat we ooit als voorprogramma van The Fall kregen ;-)  

En dit is waarom ik zo dol op internet ben. 

En op muziek.

De kerstkaart van John Peel uit hetzelfde jaar 1985:

 

Wednesday
Jun122013

Het grootste verschil tussen toen en nu; de kracht van instant feedback

Eind jaren zeventig bracht ik mijn eerste plaat uit met Eton Crop. Gisteren bracht mijn dochter Pip haar eerste album uit. De verschillen:

Wij

We namen nummers op in studio Plahadima in Limburg. We lieten 1.000 platen persen in België. Er ging een tijd overheen voor ze gemaakt waren. In een oude Eend haalden we weken later de singletjes op. Ons spaargeld was toen op. 

Maar wat moesten we verder? We probeerden onze muziek in de lokale voetbalkantine te verkopen, maar verder hadden we geen idee hoe de wereld kon gaan weten dat we er waren. Nou ja, opsturen naar Oor, dat snapten we nog wel, maar na weken wachten hadden we nog geen idee wat ze er daar van vonden.

Alles viel stil.

Zij

Alles is nu bijna real time, alles is nu bijna instant. Het produceren, het distribueren, de feedback.

Dinsdag bracht ze haar album uit via Bandcamp, alleen online te horen en downloaden dus. Maandag nam ze een nummer op het laatste moment zelfs nog een keer opnieuw op in Logic, een professionele studio in de laptop. Het releasemoment was op  dinsdag 16.15 uur bepaald, dan kwam ze namelijk uit school. En ze wist als je muziek uitbrengt moet je er zijn voor de reacties. Contact is belangrijk.

Wat toen gebeurde was mooi om te zien en meemaken. Want:

 

  • Ze zag realtime dat mensen gingen luisteren, aan het einde van de dag had ze 1500 plays. verslavend om naar de statistieken te kijken.
  • Ze kreeg middels die gedetailleerde statistieken al op de eerste dag een idee welke nummers meer beklijfden dan anderen.
  • Ze had mensen de kans gegeven geld te doneren en had aan het eind van de dag bijna 300 euro binnen. Ze zag de teller lopen. En had het geld onmiddellijk op haar rekening. 
  • Ze zag aan haar social media press release  dat 121 mensen haar aan het einde van de dag geliked hadden op Facebook en zo haar muziek onder de aandacht van hun vrienden brachten.
  • Ze kreeg realtime feedback van de luisteraar, van de hulde dat ze aan Alex Turner van de Arctic Monkeys deed denken tot de kritiek dat haar liedjes wel wat simpel zijn.

 

Ik betoog graag en vaak dat het mooie van internet de democratisering van media is. Natuurlijk, daar is dit een voorbeeld van. Met een laptop en een microfoon heeft ze haar album opgenomen, met Bandcamp heeft ze hem zelf uitgebracht en dankzij internet heeft ze een begin van een publiek gevonden.

Maar als ik dit zo meemaak en vergelijk met vroeger, zijn misschien nog wel 'bijzonderder' de ingrediënten realtime en instant. Dat je een minuut na release ziet dat mensen gaan luisteren, gaan betalen, gaan reageren, dat is uiteindelijk het grootste verschil.

En dat maakt het zo veel leuker ....