SXSW (6): Interactief drama; het kan dus!

Hoelang wordt er al niet over gesproken over interactief drama? Een eeuwigheid. Over films waar het publiek zelf een weg kan kiezen of een einde kan bepalen. Maar het aantal successen is op de vingers van een hand te tellen. Een van de grote recente successen is LonelyGirl15, een mooi verhaal waarvan de 'casestudy' op SXSW werd doorgenomen.

Wat is het? LonelyGirl 15 is het verhaal van een meisje van 15 dat de webcam gebruikt om haar persoonlijke verhaal te publiceren op internet. Een enorm succes op YouTube en op de eigen site. Het publiek gaat massaal kijken, meeleven, meepraten, suggesties geven, oplossingen voor problemen aandragen etecetera. En die reacties gebruikt de LonelyGirl in haar eigen leven en worden dus weer zichtbaar in de video's die vijf dagen per week verschijnen met ieder een lengte van twee minuten. Het publiek raakt enorm betrokken bij de LonelyGirl.

Op een gegeven moment moeten de makers erkennen dat het geen waar gebeurd verhaal is, maar fictie. Alle media berichten erover, maar het deert het succes op geen enkele wijze. Sterker nog: het succes van de LonelyGirl neemt alleen maar toe!

Het bekend worden van het nieuws heeft wel gevolgen voor de makers: ze merken dat ze de plots boeiender en complexer moeten gaan maken om het publiek te blijven boeien. Dat doen ze. Ze vergelijken hun soap op internet nu meer met Lost dan met de belevenissen van een webcammeisje. Ook is de meercameraregie ingevoerd. Maar het verhaal blijft een realtime gevoel hebben. Alle hoofdpersonen filmen zelf, monteren zelf en publiceren zelf. En als een hoofdpersoon in London lunch heeft moet dat dus wel midden in de Amerikaanse nacht geplaatst worden.

1,5 miljoen kijkers stemmen wekelijks op de LonelyGirl af. De community is enorm hecht en verblijft veel tijd op de site, dat blijkt als de makers ter plekke een film uploaden en geen seconde later de eerste reacties al weer online staan.

Indrukwekkend.