Twitter maakt opener en geslotener
Friday, January 8, 2010 at 8:10AM Wie mij op Twitter volgt, weet veel van me. Kent mijn gewoonten, mijn hobby's, mijn stokpaardjes. Sinds Twitter is veel meer openbaar van mij dan daarvoor. Dat is de ene kant. Tegelijk hou ik meer voor me. Want ik ben niet de enige die over mijn activiteiten bericht, ook anderen doen dat. Doordat door het realtime web van tekst, beeld en geluid iedereen altijd en overal met de buitenwereld kan communiceren, moet ik er vanuit gaan dat dat ook gebeurt. Waar ik in het verleden bij een lezing of seminar nog wel zaken uit de doeken kon doen waarvan het niet de bedoeling was dat ze echt openbaar werden - beetje uit de school klappen moet kunnen ;-) - moet ik er nu vanuit gaan dat er altijd iemand in een gezelschap is die op Twitter of andere media zaken citeert en publiceert en naar een groter publiek brengt. Moet ik er - tenzij nadrukkelijk anders afgesproken - dus vanuit gaan dat een verhaal in deze tijd niet binnen de muren blijft waar het verteld wordt. Zo zorgt een en hetzelfde medium zowel voor meer openheid als geslotenheid.
Reader Comments (9)
Omgekeerde redenering: http://geekandpoke.typepad.com/geekandpoke/2010/01/tweetrets.html
@peSHIr Klopt!
Begrijp je punt wel. Maar geldt dit niet voor elk medium? Je moet je eigenlijk altijd bewust moeten zijn van de potentiele reikwijdte van je boodschap. Die is tegenwoordig zo ontzaglijk groot, dwars door alle mediatypen heen. En wordt bovendien steeds fijnmaziger en individueler. Iedereen kan publicist worden. Dat is (helaas?) een gegeven. Twitter is weer een lagere drempel in alle communicatiemogelijkheden. Ook zoiets: de publicatie van 'meest gezochte criminelen' op internet. Ineens is er die enorme ophef. Maar ze werden al jaren met naam en toenaam getoond o.a. op tv en op posters. Maar nu ze ineens doelbewust en vanuit officiele instanties op het web worden gezet, rolt iedereen over elkaar heen. Is dat terecht?
@rob Als je het vereenvoudigt tot ieder medium heeft zijn wetten en altijd moet je bewust zijn van wat je zegt en de implicaties daarvan, heb je gelijk. Maar wat Twitter imo onder meer nieuw maakt is dat het altijd en overal door iedereen publiceren en communiceren faciliteert. En dat daar een onderdeel van is dat je zelf makkelijk een verhaal kwijt kan, maar dat je het verhaal over jou niet onder controle hebt. En dat de implicaties daarvan groot kunnen zijn.
@Erwin Ha, eens! Implicaties kunnen groot zijn. Maar geldt dat niet voor alle publicaties, dus ook in traditionelere (massa)media? Ook die verhalen heb je niet altijd onder controle, je bent overgeleverd aan de willekeur en de observatie van de journalist. Het mechanisme achter Twitter werkt volgens mij niet anders, alleen is de schaal (toegegeven: soms beangstigend) veel groter, de snelheid waarmee berichten doorkomen zoveel hoger en het gemak waarmee je iemand zou kunnen beschadigen is evident. Iedereen is ineens een razende reporter met z'n 140-tekenberichtjes, de hoofdredacteur van z'n eigen Waarheid (bestaat die ouwe Sovjetkrant nog?). En iedereen krijgt zomaar een platform om ongezouten z'n mening te kunnen geven. Gebeurt dus ook. Allemaal Speakers' Corners. Is dat erg? Misschien, maar vooralsnog zie ik de lol er wel van in. Ik vond het gisteren bijvoorbeeld erg grappig om een stukje met je mee te schaatsen, daar kan geen Journaal-item over Kortenhoef aan tippen ;-) Een ander punt is dat je kennelijk meer op je woorden bent gaan letten als je in een zaaltje spreekt omdat je niet meer het gevoel hebt 'onder ons' te zijn door Twitter. Ik kan alleen maar zeggen: dat gevoel heb ik bij m'n buurvrouw al jaren, die lult alles door ;-)
@rob ;-) Ik heb al een tijdje geen buren ;-)
En toch wegen de nadelen in mijn ogen niet op tegen de voordelen. Als ik vroeger een mening kwijt wou moest ik een ingezonden brief naar een dagblad sturen. Daar bepaalde een redactie of die geplaatst werd en als die al geplaatst werd, werd er zoveel in geknipt dat vaak de kern van mijn boodschap een andere was dan die ik bedoelde.
Nu publiceer ik zelf en af en toe pikt de media het op. Dan nog loop ik het riscico dat de kern niet goed wordt weergegeven, maar dat kan ik dan zelf wel aanvullen via mijn blog of twitter.
Vroeger publiceerde de media en kon je niet reageren, dat kan iedereen nu wel. Op allerlei platformen en zonder dat iemand bepaalt wat je schrijft.
Je bent dan ook louter zelf verantwoordelijk voor wat je naar buiten brengt en ja in een openbare bijeenkomst dien je daar tegenwoordig rekening mee te houden. In besloten bijeenkomsten neem ik aan dat je afspraken maakt, maar was dat altijd al niet zo?
Vroeger werd er ook 'doorgeluld', maar nu is het bereik groter. Je hebt wel gelijk dat samen met de groei van Twitter ook ik minder snel dingen twitter, ja zelfs ik, ik denk wat langer na als ik iets wil twitteren wat nog niet voor het grote publiek bestemd is. Maar is dat niet een soort van mediawijsheid die we onszelf, al dan niet door schade en schande, moeten aanleren?
Ik heb laatst een workshop bijgewoond waarin de spreekster de zaal vroeg van bepaalde sites met kinderfoto's geen foto's te maken (en die online te publiceren). Ook heb ik ooit een sessie bijgewoond waar een directeur 'uit de school klapte'. Ik twitterde toen nog niet, maar maakte wel aantekeningen voor mijn weblog. Toen zij aangaf er van uit te gaan dat "wij onder elkaar zijn" heb ik niets met die aantekeningen gedaan. Zelf geef ik ook soms in presentaties en gesprekken aan dat bepaalde feiten niet 'twitterbaar/blogbaar' zijn. Volgens mij moet je zo met dit fenomeen omgaan.
@wilfred Eens. En dan maar hopen .... Ik herinner me dat ik ooit een mail naar een beperkte groep mensen - omroep internetbazen - een persoonlijke mail stuurde waarom ik me uit een werkgroep terugtrok. Voor ik het wist had ik dankzij een lekkende collega een journalist aan de lijn. Maar ook dat is van ale tijden ;-)