Erwin Blom / Checklist

Wel, het meest bekende voorbeeld is denk ik wel Rob Trip. In 2001 ziek geworden, en nu presenteert hij het 8-uur Journaal. Duidelijker er weer bovenop komen kan niet! Trouw had een paar maanden geleden een interview met hem waarin hij vrij open sprak over zijn infarct. Blijven vechten, dat is wat hij vooral zei.

Een man die ik ken was er ook slecht aan toe. Hij kon tijdelijk niets meer. Hij wist bijvoorbeeld wel hoe z'n kinderen heetten maar kon er niet opkomen. Laat staan uitspreken. De dingen die in zijn hoofd zaten, voelden 'verstopt'. Dit is heel zwaar en frustrerend geweest. Hij heeft weer opnieuw moeten leren lopen en praten. Maar als je nu naar hem kijkt.. je ziet en merkt niks meer aan hem. Hij is een gezonde, welbespraakte man. Heeft gevochten en is teruggekomen. Hij staat volledig in het leven. Met hulp van anderen en veel eigen kracht is een mens tot grote dingen in staat! You can do it!

In oktober 1992 trad ik als zanger regelmatig op met een drummer. Tot hij, Walter de Vrede, getroffen werd door een hartinfarct en halfverlamd raakte. We hebben het nog een tijdje geprobeerd met Walter als halve drummer, maar al snel overgestapt naar keyboard. De band heette Cussion. We hebben nog zo'n 10 jaar samen muziek gemaakt. Soms met optredens, maar m.n. een keer in de twee weken repeteren. Zo bleef Walter uit zijn isolement. Website van Walter: http://walter.devrede.eu/

Schrijver/journalist Max Pam is ook een goed voorbeeld. Hij kreeg in 2001 een hersenbloeding en is daarvoor ook goed hersteld. Zijn boek "Het ravijn" beschrijft het herstelproces.

Frank Knipscheer, uitgever/eigenaar van uitgeverij In de Knipscheer. Een jaar of wat geleden kreeg hij een serieus herseninfarct. Nu draait hij zijn uitgeverij weer (o.a. het CCC inc. boek van enkele jaren geleden, de India-verhalen van Hans Plomp, de bekende Amsterdamse dichter F. Starik en tal van Surinaamse en Antlliaanse auteurs.) Hij rent alleen niet zo hard meer in de ratrace mee. Is anders tegen het leven aan gaan kijken. Relativeert meer. Maar dat kun je zelfs als een vooruitgang zien.

Hallo Erwin,
Zag je oproep via via op Twitter.
Wellicht vind je het boek/dvd 'Evolve your Brain' van dr. Joe Dispenza wel nuttig (http://www.drjoedispenza.com/). Deze neuroscientist heeft o.a. onderzoek gedaan naar de functie van het brein en hoe ongeneeslijk zieke mensen zichzelf hebben kunnen genezen door 'van gedachten te veranderen'. Weet niet of het in het geval van je vriend van toepassing is, maar je weet maar nooit.
Succes!

Mooie video van Jill Bolte Taylor , wetenschapper en heeft haar eigen TIA beleefd. Ze becommentarieert haar eigen infarct en is zeer positief over herstel. "her recovery unleashed a torrent of creative energy"

Fascineerde video om te zien op TED.
tp://www.ted.com/speakers/jill_bolte_taylor.html

Boek en filmpjes (oa TED) van Jill Bolte Taylor zijn heel hoopgevend. Ze geven ook aan wat er mis kan gaan bij revalidatie: je hoofd moet zich herstellen en heeft ongelofelijk veel slaap nodig om alle indrukken weer te verwerken. Juist in hazeslaapjes midden op de dag (net zoals baby's doen als ze veel indrukken hebben gehad). In veel ziekenhuizen en revalidatiecentra wordt daar helemaal geen rekening mee gehouden. Dus: laat hem vooral heel veel slapen als hij moe is.

Artikel over Jill Bolte Taylor en haar herstel: http://gezondheid.plusonline.nl/het-geheugen/artikelen/2095/de-neurologe-die-zelf-een-hersenbloeding-kreeg

Pam en Trip zijn inderdaad bekende overlevers die nog altijd doen wat ze altijd deden. Een recenter voorbeeld is de vrouw van voormalig Oranje-doelman Edwin van der Sar. Het gaat weer beter met haar, naar het schijnt. Van der Sar zei laatst in een interview veel steun te hebben gehad van de spontane bijval van de supporters van zijn club, Manchester United.

Vraag me niet hoe ik het weet, maar volgens mij heeft Carola Smit, zangeres van BZN, ook een keer een hersenbloeding of lichte beroerte gehad. Is er weer helemaal bovenop gekomen...

Vorig jaar kreeg Chris Knox een herseninfarct. Knox kennen we als helft van het duo Tall Dwarfs, pioniers als het gaat om lo-fi/DIY/hometaping. Nieuw Zeeland dus. De vooruitzichten waren slecht; wellicht geheel verlamd. Gelukkig viel het mee, maar Chris kan (nog steeds) niet spreken. Maar een geluk bij een ongeluk is dat fonetisch zingen wel lukt! En zo stond hij eerder deze maand gewoon weer op te treden met z'n band the Nothing.
Begin dit jaar kwam een tribute voor hem uit getiteld "Stroke", met o.a. Jay Reatard, Yo La Tengo, Bill Callahan en Bonny Prince Billy. Meer info op z'n site http://www.chrisknox.co.nz. Bij The Knox Box zijn filmpjes te zien van een optredende Chris Knox.

Mijn zwager heeft 4 januari jl. een herseninfarct gehad. De linkerzijde van zijn lichaam was volledig verlamd. Hij zit op dit moment in een revalidatiecentrum. Hij loopt weer met stok. Het gevoel in zijn arm is terug en de kracht neemt ook elke week toe. We hopen hem aan het eind van de maand weer thuis te hebben. Hoop dat dit Idse motiveert. Succes en sterkte.

Ik zoeken op internet naar hoe die vrouw ook weer heette, gevonden: Jill Bolte Taylor. Staat ze hier al een paar keer genoemd, dat is echt een aanrader, heel mooi boek. My Stroke Of Insight of Onverwacht inzicht. Heel leesbaar en herkenbaar waarschijnlijk.

Mijn oma kreeg inmiddels alweer 19 jaar geleden (ze was toen eind 60) een vrij ernstig herseninfarct, en is na een herstelperiode van een paar maanden volledig hersteld. Haar geheugen laat haar nog wel eens in de steek (maar wat wil je op deze leeftijd), en tegelijkertijd verbaasd ze ons ook nog wel eens met dingetjes van erg lang geleden. Belangrijkste is dat ze wat mij betreft hetzelfde is gebleven, maw ik zie geen verschil in persoonlijkheid ofzo, ze is nog steeds net zo vrolijk als ervoor. Alleen tijdens de herstelperiode was ze een tijdje licht depressief, maar ik kon me daar wel iets bij voorstellen (angst voor herhaling). Ik was destijds (en achteraf bezien nog steeds) eigenlijk verbaasd hoe goed ze er weer bovenop gekomen is.

Sterkte voor Idse!

Zag deze oproep via twitter. Ik zie dat Carola Smit al genoemd is, ik wist ook niet meer precies hoe het zat maar heb het even opgezocht; blijkbaar heeft zij op haar 23e een herseninfarct gehad en stond ze een paar maanden later alweer op het podium. Het enige dat ze na haar herseninfarct heeft moeten laten is dat ze moest stoppen met turnen.

Een collega van mij heeft ook een herseninfarct gehad, een aantal jaren geleden, en is ook volledig hersteld. Ze werkt weer gewoon als verzorgende in de ouderenzorg, net als voordat ze ziek werd.

Ik wens Idse veel beterschap en vertrouwen in herstel!!

Richard Hammond, presentator van Top Gear, raakte in 2006 zeer zwaar gewond bij een poging het snelheidsrecord op land te verbeteren (300+ MPH). Ernstig hersenletsel maar er weer zo goed als helemaal bovenop (en vele malen sneller dan dokters voor mogelijk hadden gehouden). Beelden crash: http://www.youtube.com/watch?v=IyqO4KMHOL4

Schijnt dat hij naast een sterke wil om beter te worden ook de hele dag met legoblokjes in de weer was. Blijkbaar zorgt dat ervoor dat hersenen nieuwe verbindingen leggen (wat ze bij beschadiging moeten doen) en je daardoor je functionaliteiten weer terug krijgt. Uitleg in een nutshell natuurlijk, en ik ben geen dokter. Ik weet alleen wel dat het prikkelen van de hersenen (door puzzelen en lego) helpt bij de revalidatie.

http://www.mt.nl/1/9750/home/sterven-kan-altijd-nog.html

Dit is verschenen toen ik eindredacteur was bij Management Team. Misschien heeft je collega er iets aan? Wens hem beterschap!

Anja Corbijn

Een goede vriendin van 62 jaar werd geopereerd aan een hersentumor, en tijdens de operatie kreeg ze een herseninfarct, waardoor de rechterkant van haar lijf verlamd raakte.
In het revalidatiecentrum Amsterdam leerde ze op een andere manier haar lichaam weer te gebruiken. We zijn nu een jaar verder en ze kan voorzichtig aan weer wat lopen, heeft voldoende beheersing over haar lijf om thuis in ieder geval wat rond te kunnen, zelf naar boven, zelf eten en drinken pakken, etc. En ze is nog steeds verder herstellende, ze zit absoluut nog niet aan haar maximum van mogelijkheden.
Een collega (ook 62 jaar) werd vorig jaar ook door een herseninfarct getroffen, ook flink de revalidatie in, echt een paar maanden intern en daarna ook nog een aantal maanden intensieve training. Ze kan weer lopen, niet ver, maar best een stukje, heeft genoeg controle terug over haar lijf om haar dagelijkse dingen te kunnen doen en met een minimum aan hulpmiddelen toch een normaal leven te leiden. Het is bij beiden niet makkelijk geweest, maar het kan wel. Het is echt een kwestie van oefenen, oefenen, oefenen. Het helpt echt.
Succes

De tante van mijn vrouw is 90 jaar. Tien jaar geleden kreeg zij een herseninfarct. Aan haar rechterkant is zij gedeeltelijk verlamd. Een paar jaar geleden kwam zij bij haar zus - mijn schoonmoeder - logeren. De hele dag waren mijn neef en ik bezig met het treffen van allerlei voorbereidingen. Zij zou immers met haar rolstoel het niet echt rolstoel vriendelijke huis van mijn schoonmoeder moeten betreden. Toen ze aankwam stapte ze met kracht uit haar rolstoel, liep om alle levensgevaarlijke obstakels heen die wij die dag hadden opgeworpen en zei "De volgende keer even aan mij vragen of ik wel hulp nodig heb". Zo, die zat. Prachtige, krachtige vrouw van 90 die iedere dag in haar verzorgingshuis de trap naar de kelder op en af loopt, om fit te blijven.

Sterkte

Idse zal het zwaar krijgen. Mijn moeder had het 'geluk' als bejaarde een hersenbloeding te krijgen die niet haar spraakcentrum, maar wel haar rechterlichaamshelft verlamde. Dat kostte echt maanden om het weer een beetje onder controle te krijgen. Maar ja, dan heb je het over iemand die nu bijna 90 is.
Idse zal weer moeten leren praten. De woorden zitten in je hoofd. Maar hoe maak je de geluiden die er bij horen? Dat lijkt me heftig; zeker voor iemand die met taal goochelde. Toch kan het. Maar het eist doorzetten en oefenen. De voorbeelden hoe goed dat kan gaan, staan hierboven al. En als je goed om je heen kijkt, zie je ineens veel meer mensen die zoiets hebben overwonnnen.

Afasie is zwaar. Ik hoop echt dat de humor van Idse diep in hem zit. Dat zal hem er vast doorheen slepen. Door de momenten waarop-i vreemde zinnen maakt of de ander iets heel anders begrijpt dan hij bedoelde. Lachen dan, dus! Want het wórdt beter, Idse.

In november 2008 werd mijn vader getroffen door een ernstige hersenbloeding. Hij woonde alleen en werd pas gevonden na 16 uur op de grond te hebben gelegen, onderkoeld, in shock, epileptische stuiptrekkingen, rechtszijdig verlamd en niet in staat om te spreken. In die tijd woonde ik aan de overkant van de Atlantische oceaan, maar dit bericht per telefoon, was ik binnen 14 uren ter plekke. In het begin had ik nooit gedacht dat hij hier bovenop zou komen en was ik blij dat ik hem in ieder geval nog levend had mogen ontmoeten. Maar wonderwel, herstelde hij zich langzaam maar zeker. Nu anderhalf jaar verder, woont hij zelfstandig, met slechts een klein beetje hulp van de thuiszorg in de ochtend en de avond. Kan in principe alles weer. Veel sterkte en veel doorzettingsvermogen toegewenst!

Jeetje Erwin, ik lees dit nu pas en schrik ervan. Mijn schoonvader heeft in 2005 een herseninfarct gehad, zijn spraak was de eerste paar dagen geheel weg, leek niets meer te kunnen maar zijn eigen wil en kracht zetten hem weer op de been. Hij heeft zelfs zijn rijbewijs terug gekregen.

Uiteraard weet ik niet wat de symptomen bij Idse zijn, het is ook afhankelijk van de zijde waarop het herseninfarct invloed heeft gehad (linker of rechter hersenhelft).

Wens Idse en zijn familie alle sterkte toe morgen, het is een zware tijd kan ik helaas uit ervaring zeggen.

Soms begint het met eenvoudige dingen, zoals kinderboekjes en eenvoudige woorden oefenen, maar denk dan dat iedere stap voorwaarts er één is, hoe klein ook.

Allemaal grote dank! Familie en vrienden laten weten dat de voorbeeldelden hun ook hoop geven. Ik ga vanmiddag naar Idse toe en print om die reden alles uit!