De beste Nederlandse plaat aller tijden, nergens te koop
Sunday, May 2, 2010 at 8:00AM 
Lopend over de vrijmarkt op Koninginnedag, viel mijn oog op de debuutelpee van Ivy Green."Wow, de beste Nederlandse plaat aller tijden staat hier gewoon. Wat kost-ie", vroeg ik de verkoper. "Wat heb je er voor over", luidde zijn wedervraag.
Ik heb het debuut-album van Ivy Green al op vinyl en cd. Dus kopen was eigenlijk onzin. Maar ik heb daar wel vaker last van als ik een plaat tegenkom die ik goed vind: het kopen is een deel van de opwinding. In dit geval heb ik het uiteindelijk bij kijken gelaten, want de 40 euro die de man vroeg was me teveel om alleen die behoefte te bevredigen. Thuis heb ik de cd op 11 opgezet.
Gelukkig is er YouTube en kan ik nu Ivy Green laten horen. Want anders dan op die vrijmarkt is de plaat nergens te koop. Niet bij iTunes, niet bij BOL, niet bij Platomania. Mocht ik er naast zitten, laat het in de reacties weten.
Juist in een digitaal tijdperk zou de backcatalogue van iedere platenmaatschappij toch leverbaar moeten zijn? Er hoeven geen minimaal duizend platen geperst en in een loods opgeslagen, dus die investeringen zijn het niet. Slechts digitale files moeten klaar staan voor download. De culturele geschiedenis zou levend moeten worden gehouden. Maak het oude materiaal beschikbaar. Geef me de mogelijkheid om kennis te maken met muziek uit het verleden. Laat me kopen! Maar de punkband van weleer uit Hazerswoude is helaas in geen winkel op voorraad.
Gelukkig is er zoals gezegd YouTube. Zeker, het mag niet maar zomaar, nummers van anderen online zetten. Maar dankzij de mensen die dat toch hebben gedaan omdat ook zij vinden dat het geluid van Ivy Green niet mag verstommen, kan ik nu laten horen hoe die band klonk.
Waarom Ivy Green zo goed was en de plaat voor mij zo belangrijk?
Tegelijk met punk in Engeland en Amerika ontstond in een oefenhok in Hazerswoude een rauw, simpel en doeltreffend geluid dat op een volstrekt authentieke manier het gevoel van een generatie verwoordde. Ivy Green zong in Stupid Village over het stomme dorp waar het leven saai was, waar niks te doen was, maar waar de leden toch mee vergroeid waren. Ze vertelden mijn verhaal. En deden dat met nummers die ik niet meer uit mijn hoofd kreeg. Ik woonde een paar dorpen verderop, maar de overeenkomsten waren groot.
Jarenlang heeft een artikel uit de Rijn & Gouwe boven mijn bed gehangen met de kop 'Never Mind The Sex Pistols, Here's Ivy Green'. En zo was het. Waar de Britten onder leiding van Johnny Rotten toch een imago van gespeeld en gemaakt hadden (hoe goed ook), was Ivy Green in mijn beleving echt. Ik had ze in het dorpshuis van Hazerswoude verveeld zien rondhangen met hun hondenriemen om de nek. Ik had ze in 1977 op het podium ambitieus 'I'm Sure We're Gonna Make It' horen zingen.
Ivy Green liet mij zien dat punk een uitweg was. Dat meer dan drie akkoorden niet nodig waren, in combinatie met creativiteit en originaliteit. Ik speelde al in een band, maar wist na het zien van Ivy Green: dit wil ik ook. Ivy Green heeft mijn leven veranderd. Daarom had ik die plaat op deze Koninginnedag bijna nog een keer gekocht.
Maar het minste wat ik kan doen, is de band die in 1978 maar liefst 6 keer in Paradiso optrad hier onder de aandacht brengen. Zo klonk punk. Zo waren mijn late jaren zeventig.
Reader Comments (19)
wat een heerlijk persoonlijk verhaal. Je gedrevenheid voor authentieke muziek is zo herkenbaar, in dit geval letterlijk omdat mij vrijwel hetzelfde overkwam in Arnhem op het Kerkplein.
Daarom ondersteun ik jouw oproep aan de industrie; al die mooie muziek die onbereikbaar voor mij/ons op de planken liggen... Stel ze beschikbaar aan de consument met de middelen die we tegenwoordig hebben!
Dank voor je mooie column en je heldere gedachte
Jan Bulsink
Hier kan ik echt van genieten, echt mooi en ja alles wat er ook maar op de plank ligt zou inderdaad beschikbaar moeten komen, de platenmaatschappijen doen er helemaal niks mee, heel jammer, maar wie weet?
Groet @toeketaa
Op Twitter wees iemand me er terecht op dat voor Nederlandse platen die niet meer leverbaar zijn geldt dat ze vaak via Fonos kunnen worden besteld / gedigitaliseerd. Ze hebben alleen wegens technische problemen nu maar een beperkt aanbod ;-) http://www.fonos.nl/
Soms maakt die onbereikbaarheid de muziek juist zo bijzonder. Als de muziek weer overal gewoon te koop is, maakt dat het niet juist minder speciaal voor de oude fans?
@ivo Maar ik wil dat nieuwe fans ook oude muziek kunnen horen ;-)
Meer, meer, meer van dit soort posts, Erwin. Hup, een hele week je platenkast van 1978 doorspitten, 1 LP per dag!
Ongelooflijk! Nu dacht ik de punk toch vrij goed te kennen. Ik luister nog steeds graag naar Frites Modern en de Boegies. Maar deze band ken ik gewoon helemaal niet. Ik ga me daar maar niet voor schamen maar ik ga ze wel luisteren. Klinkt alleraardigst. Op YouTube duiken Tedje en de Flikkers ook meteen op :-)
Dank voor je mooie verhaal, love it.
heeft de onverkrijgbaarheid ook niet te maken met de afkeer die de Ivy Green mannen van hun verleden hebben? herinner me boek van jerry goossens (en dinges) over opkomst NL punk, de ivy greeners wilden er niet voor geinterviewd worden en op de cd mocht al helemaal geen track staan.
Nog mooier; nummers die in de Itunes store van (bijvoorbeeld) Zweden wel te koop zijn, maar vervolgens in de Nederlandse store niet... nummer is in uw land niet beschikbaar ;/
Teken aan de wand dat de muziekindustrie het nog niet helemaal snapt.
@guuzbourg de eerste elpee is later ook met medewerking van de band op cd uitgekomen en mooi verhaal in boekje van Swie Tio. Maar zelfs als dat zo is, zou ik de archieven beter ontsloten willen zien. Probeer maar eens Rip Rig & Panic te kopen bijvoorbeeld.
Overigens blijkt dat ik de elpee van Ivy Green wel had moeten kopen. Kijk maar ;-) http://www.popsike.com/php/quicksearch.php?searchtext=ivy+green&x=0&y=0
Prachtverhaal Erwin. Helemaal met je eens dat de archieven ontsloten zouden moeten worden. Ik hoop dat de industrie deze video's met rust laat; vorig jaar vond ik op YouTube een clip uit 1990 van een band waar ik ooit in zat. Inmiddels verwijderd door de industrie wegens auteursrechtkwesties. Het nummer was geen hit en geen hond die het nummer nog kent. Het ontgaat mij volledig waarom men zoiets doet. En vanuit cultuurhistorisch oogpunt vind ik het zelfs bijna crimineel.
het geeft aan dat de industrie nog niet doorheeft dat de wereld veranderd is. Ik ken bands die op geen enkele manier iets met hun oude werk mogen doen omdat alle rechten "opgeslagen" liggen bij de oude platenmij. Ook zie je de zelfde platenmij(vaak trouwens gerelateerd aan EMI/warnbros) met veel energie en inzet audio verwijderen van youtube van totaal vergeten bands. Vaak eindigt die audio gewoon in de zelfde stoffige kelders en kan niemand er wat mee doen. Als die zelfde medewerkers nu eens de energie benutten om bijv met die oude backcatalogues te experimenteren met andere of nieuwe verdienmodellen dan was men constructief bezig. Maar kennelijk gelooft men nog steeds dat als men maar stevig verbiedt de consument weer fors gaat betalen voor en CD. De techniek heeft echter een andere realiteit geschapen.
@Julius Precies!
Bij het samenstellen van I´m sure we´re gonna make it, de verzamel-cd met nederpunk bij het boek Het gejuich was massaal (Guuz: dinges heet Jeroen Vedder en is de grootste punkkenner van Nederland) werden we actief tegengewerkt door de major platenmaatschappijen. Die vonden het teveel moeite om in de kelder op zoek te gaan naar een mastertape, en zelfs teveel moeite om een liedje officieel te licenseren voor een cd die naar verwachting hooguit een paarduizend keer over de toonbank zou gaan. Het Hilversumse old boys network moest eraan te pas komen om het voor elkaar te krijgen. Er is bij de majors een groot gebrek aan affiniteit met hun eigen ´product´. En ondertussen maar klagen...
Ha, fantastisch. Eerlijk gezegd heb ik 'm het afgelopen decennium niet uit de platenkast gehad, maar zojuist heb ik weer eens aan Ivy Green geroken. En gedraaid natuurlijk. "s-s-s-sex on the radio!"
Van die zes keer I.G. in Paradisio moet ik toch zeker 3 keer in de zaal hebben gestaan. Wat n mooie avonden waren dat voor een jongetje van 16, 17 uit 'het nieuwe land' op ontdekkingsreis in de grote stad. (Op zaterdagmiddag rondhangen in de No Fun en dan 's avonds Paradiso. Cilinders, Paul Tornado, Filth, Rondo's, Tapes, Nitwitz, enz enz, wat een herinneringen!)
En ja, alle muziek moet publiekelijk toegankelijk worden. PO en met name VPRO, ontsluit uw archieven!
Goed verhaal, mooie boodschap en toffe band!
Kom op jongen f*** You Tube of rechten, hier kun je de lp gewoon dowloaden:
http://www.megaupload.com/?d=VA5XRJMB
Ik heb de lp en cd zelf :)