Het gepasseerde station dat privacy heet
Tuesday, July 20, 2010 at 8:00AM (Deze column verscheen eerder op Webwereld)
Mijn data zijn van mij. Ik moet zelf kunnen besluiten wat ik aan wie wil laten weten. Wat ik aan wie wil laten zien. Net zoals ik de eigenaar van mijn medisch dossier zou moeten zijn, moet ik de eigenaar zijn over wat ik zeg, waardeer en recenseer. Het moet aan mij zijn of die informatie alleen voor mezelf, ook voor mijn vrienden of ter beschikking van de hele wereld komt. Laat daar geen misverstand over bestaan. Ik snap de mensen dan ook die zich boos maken over Facebook dat zijn netwerk beetje bij beetje meer openstelt voor publiek en commercie, zoals te lezen in een column in Wired: Facebook’s Gone Rogue; It’s Time for an Open Alternative en later benadrukt bij Netkwesties. Facebook moet die gevoeligheid snappen en begrijpen dat het bedrijf communicatie faciliteert, maar dat een feestje zonder gasten die het naar hun zin hebben niks is. Het bedrijf moet de gebruiker dan ook de touwtjes in handen geven. Simpel.
Alleen is het schijncontrole. Je bepaalt daarmee niet wat er waar zichtbaar is over jou. Dat doe je zelf namelijk maar zeer ten dele. Al die andere mensen die tekst, foto’s en video’s online zetten, publiceren namelijk ook over de plekken, de tijdstippen en de handelingen die onderdeel van jouw dagelijkse data zijn. Al krijg je alle controle over wat je zelf in beeld brengt, je gaat niet over wat anderen publiceren. Dat beslissen zij.
Als je zelf geen foto van een exorbitant feestje op je Facebook of Hyves pagina zet, is de kans aanwezig dat een ander het doet. Als je zelf niet bericht over je escapades, bestaat een risico dat een ander dat voor zijn rekening neemt. Ik zag onlangs een Twitterbericht langs komen over een bekende Nederlander die tongzoenend aan een bar werd gesignaleerd. Zelf heeft ie geen blog, Hyves- of Flickr-account. Zelf heeft ie er niet om gevraagd om dit verhaal naar buiten te brengen. Ik was onlangs op een feest waarover op Twitter te volgen was wie dronken doorhaalde. Daar hadden die mensen niet om gevraagd.
Dat steeds meer over ons online staat en bekend is, kun je leuk of niet vinden, het is een gegeven. Als mensen me over dit onderwerp een mening vragen, is mijn antwoord dan ook dat privacy een gepasseerd station is. Al ben jij niet actief op Twitter, Blogger of Flickr, een ander is dat wel.
Ga van dat gegeven uit en hou daar rekening mee. Bij alles wat je doet. Ik vertel veel, maar nog veel meer niet. Bijvoorbeeld over mijn kinderen kom je weinig te weten. Die moeten hun eigen geschiedenis maar schrijven. En al kun je online veel meer over me te weten komen dan vijf jaar geleden, tegelijk hou ik meer voor mezelf. Er is veel meer van mijn doen en laten en vinden en bevinden online bekend doordat ik Twitter wat ik doe, waar ik ga, wat ik vind. Tel die berichten op en je kunt een beeld van me vormen. Tegelijk vertel ik minder. In kleine kring wilde ik vroeger nog weleens een klein beetje uit de school klappen over werk of omroeppolitiek in de wetenschap dat dat verhaal niet snel de ruimte zou verlaten. Nu moet ik er vanuit gaan dat er iemand in de zaal zit met een mobiel in de aanslag die wat ik verhaal via Twitter of Hyves of Facebook aan een groter publiek doorbrieft. Verhalen die binnenskamers moeten blijven, hou ik nu ook voor me. Is dat erg? Nee, eigenlijk had ik ze toen ook al niet verder moeten vertellen.
Een ander voorbeeld. Een tijd terug had ik een afspraak voor een etentje annex discussie. Later kwam voor hetzelfde tijdstip een uitnodiging voor een feestje binnen. Ik maak er geen gewoontje van om te liegen, maar realiseerde me dat ik in de tijd voor Twitter wellicht een smoes voor het etentje had verzonnen om in plaats daarvan naar het feest te gaan. Maar ik wist ook dat ik nu door de mand zou vallen als ik dat zou doen. De kans was immers levensgroot dat mensen over mijn aanwezigheid zouden twitteren op die andere gelegenheid. Ik heb het diner voor aanvang van het toetje verlaten met het verhaal dat ik ook nog een feest had. De werkelijkheid van hedendaagse communicatie dwong me tot eerlijkheid. Ook niks mis mee. Je moet nu eerlijker dan ooit zijn, of een veel betere leugenaar.
Ik ontken niet dat opgeven van privacy nadelen kan hebben of voor problemen kan zorgen. Het wezen van de mens verandert niet. Maar dat mensen veel over me weten, levert mij ook veel op. Doordat mensen mij, mijn mening en mijn smaak kennen, kunnen ze me beter helpen als ik een vraag heb, met een probleem zit, op zoek naar tips ben. Of het nu is bij bezoek aan een platenzaak, een stedentrip naar Berlijn of bij een speurtocht naar een restaurant, het feit dat ik een deel van mijn privacy online heb opgegeven, is voor mij veel vaker waardevol dan een last.
Maar om bij het begin terug te komen: elke social media site moet mij de keuze laten wat ik aan wie wil laten weten. Mijn data zijn van mij. Of zouden dat moeten zijn. Simpel.
Reader Comments (2)
Je zegt het goed: "Net zoals ik de eigenaar van mijn medisch dossier zou moeten zijn (...)".
Is in theorie net zo simpel/voor de hand liggend, maar in de praktijk net zo min waar.
In mijn ogen een veel kwalijker zaak, want hoe meer privé kan iets zijn en hoe minder vrijwillig worden dit soort gegevens 'verstrekt' (want er zijn weinig mensen die voor hun lol naar de dokter gaan)?
Groeten, Renée Daniëls
Als ik een social media site zou bouwen dan zou ik willen dat je een opt in mogelijkheid krijgt. Zodat je niet alles van de ander hoeft te zien.
Dat terzijde. Leuk stuk verder. Veranderingen door privacy, ik vind het goed. Verandering is altijd goed.